ПУШКИН

Æз, Пушкин, дæу мæ бæсты рухсæй 
Уынын мæ цæсты дзаг, уæрæх! 
Æз дæ фæрсын мæхи æиусæй,— 
Кæм дæ бауарзта афтæ зæхх? 
Ды дзуапп дæттæг фæу дæ рухсæй, 
Мæ бæсты хур, зæгъ мын æцæг: 
Кæд искуы фехъуыстай дæ хъустæй, 
Уæд мын æрдзур,— кæд уыдис лæг 
Зынаргъдæр а зæххыл, мæ бæсты, 
Нымаддæр, кадджыидæр нырæй? 
Уæрæх хъæлæсæй арф сагъæсты 
Кæд ныззарыд нырау хъæрæй? 
Мæнæн мæ кæртмæ ’рбахызт уалдзæг, 
Цыма бынтон иæ уыд зымæг. 
Ныр Пушкин мæм куы ’рцæуид уазæг, 
Уæд ыи зæгъин: æз дæр фыссæг! 
Нывæрдта уый йæ диссаг зарды 
Бынтондæр адæмы зæрдæ. 
Кæд уый тыххæй æрттивы царды 
Йæ зарæг дунетыл нæргæ. 
Тæхудиаг, дæуау уæрæхыл 
Хъæрæй кæмæн айхъуыст йæ дзырд, 
Кæмæи нæ бæстæйы, нæ зæххыл, 
Дæуау æнусои у йæ цырт! 



Автор: БОЦИЕВ Барон